کد خبر: ۷۴۷۲۴
تاریخ انتشار: ۱۹ اسفند ۱۳۹۶ - ۰۸:۴۱
به بهانه ی دعوت اعتدالیون از علی لاریجانی برای انتخابات ریاست جمهوری
سیاستمدار فلسفه خوانده عزم خود را جزم کرده تا باری دیگر بر جای شیخ حسن روحانی بنشیند. یکبار که پس از انتخابات سال 84 دبیری شورای امنیت ملی را از او گرفت و البته سرانجامی جزء استعفا ندید و حالا که میخواهد شانس خود را برای رسیدن به پاستور امتحان کند.
سرویس سیاسی تیتر امروز؛  حسین علیپور: شاید آن زمان که علی لاریجانی بر صندلی ِ پرقدرت ِ ریاست صدا و سیما مینشست و منتقد جدی دولت اصلاحات و مجلس ششم  بود, انتظار این روزهای خوش را از طرف رقیب نداشت. اوییکه نهاد تحت هدایتش پناهگاه ِ راستگرایان ِ دورافتاده از قدرت شده بود و دولت ِ خودمختاری را در سایه تشکیل داده بود اینک چشمک های چپ ها را در کنار پالس هایی از راست دریافت میکند.
و حالا در خلوت به طنز ِ روزگار لبخندی از روی سیاست میزند. لبخندی حاکی از رضایت و سپاس از گردش ِ ایام به نفع خود...

ایامی که گذشت و حالا بزرگترین منتقدین آن زمانش از حضورش برای انتخابات ریاست جمهوری بعدی در 1400 دفاع میکنند و او را راستگرایی میانه رو میدانند که میتواند محل ِ اجماع باشد و به زعم آنها به بقای نظام کمک کند.

لاریجانی و مخالفین ِ قسم خورده ی قدیمی اش گویی در یک نقطه به هم رسیده اند و اشتراک نظر پیدا کرده اند, آنهم "حفظ ِ وضع موجود" است.
وضعی که اصلاح طلبان حکومتی و اصولگرایان سنتی و محافظه کاری مثل او را در اطراف نقطه ی پرگار به هم رسانده است, نقطه ای که این روزها اعتدال نوشته و ثبات خوانده میشود.

سیاستمدار فلسفه خوانده عزم خود را جزم کرده تا باری دیگر بر جای شیخ حسن روحانی بنشیند. یکبار که پس از انتخابات سال 84 دبیری شورای امنیت ملی را از او گرفت و البته سرانجامی جزء استعفا ندید و حالا که میخواهد شانس خود را برای رسیدن به پاستور امتحان کند.

لاریجانی تمایل دارد مرضی الطرفین باشد , به راست نگاهی بیندازد و در مواقع نیاز چون برجام به چپ پاس ِ گل بدهد.

علی لاریجانی البته با 3 مسأله ی جدی روبروست;
اول اینکه همیشه گزینه ی طبقه ی حاکمیت بوده و نه مردم و این اصل در انتخابات ریاست جمهوری حائز اهمیت است. بهمین علت است که از تهران ِ تقریبا مردمی کاندیدا نمیشود و به قم ِ حکومتی میرود تا راهی به بهارستان و مجلس بیابد. او تجربه ی ششم شدن از بین هفت گزینه ی سال 84 را داشته و این مهم را با پوست و گوشت و استخوان خود حس کرده که اجماع شیوخ پرنفوذ دلیلی محکم بر گرفتن آرای مردمی در انتخابات ریاست جمهوری نمیتواند باشد.

دوم اینکه باید بداند قاعده بر این بوده که در جمهوری اسلامی کسیکه موافق وضع موجود و حامی ِ رییس جمهوری هست که  8 سال بر مسند بوده, نتوانسته به جایش بنشیند و ذائقه ی مردم استقبال از تغییر وضع ِ موجود است و چون جامعه لاریجانی را محافظه کاری ادامه دهنده ی اوضاع میداند, فرش قرمزی زیر پایش نمی اندازند و فیلسوف مجلس نشین هم شاید توان آن را نداشته باشد که استثنایی بر این قاعده ی تاریخی باشد.

و سومین و سخت ترین مسأله البته این است که روز به روز "گذر از روحانی" رنگی جدی تر به خود میگیرد و چپ ها هم استارت ِ عبور از چراغ قرمز ِ روحانی را پس از انتخابات مجلس سال نود و هشت خواهند زد و این یعنی چون 100 آید , 90 هم در کنارش است. به نظر سرنوشت حسن و علی بهم گره خورده است و "گذر از حسن روحانی یعنی از علی لاریجانی هم عبور شده است."

شاید تئوری پردازان اعتدال که علاقه دارند پس از حسن روحانی با علی لاریجانی پیوند نزدیک ِ حاکمیتی بین چپ و راست بزنند باید برای حل ِ این مسائل راهی نو بیابند.

 سال 1400 همانطور که شاید محل اتصال دو جناح با اسم رمز اعتدال باشد , میتواند پایانی بر رؤیای کسی باشد که روزگاری ملجأ راست ها بوده و حالا امید چپ های حکومتی شده است. اما یادمان باشد تاریخ نشان داده قبای ریاست جمهوری اقبال مردمی میخواهد و نه اجماع ِ حاکمیتی ...
نظرات شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
کافه الدورادو
تنیس داخلی
تولید کنند انواع رنگ های صنعتی، ساختمانی و اتومبیلی
تلگرام تیترامروز داخلی
قصر باران داخلی
دست های مهربان داخلی
اینستاگرام داخلی
تولید کنند انواع رنگ های صنعتی، ساختمانی و اتومبیلی
شهروند خبرنگار داخلی
عصر ساري داخلي
تعرفه داخلي تبليغات
مازند اسپرت