امروز: ۲۱ آذر ۱۳۹۶ -
کد خبر: ۶۹۷۵۵
تاریخ انتشار: ۱۴ آذر ۱۳۹۶ - ۱۳:۳۳
نتایج یک بررسی علمی انجام‌شده توسط محققان ایرانی مشخص می‌کند که استراتژی حرکتی در افراد مبتلا به بی‌ثباتی عملکردی مچ پا، به‌گونه‌ای است که خطر پیچ‌خوردگی پا را در آن‌ها افزایش می‌دهد که این موضوع باید در فعالیت‌های توان‌بخشی موردتوجه قرار گیرد.
پیچ خوردگی مچ پا

به گزارش تیتر امروز، نتایج یک بررسی علمی انجام‌شده توسط محققان ایرانی مشخص می‌کند که استراتژی حرکتی در افراد مبتلا به بی‌ثباتی عملکردی مچ پا، به‌گونه‌ای است که خطر پیچ‌خوردگی پا را در آن‌ها افزایش می‌دهد که این موضوع باید در فعالیت‌های توان‌بخشی موردتوجه قرار گیرد.

پیچ‌­خوردگی خارجی مچ پا، ضایعه­‌ای شایع میان ورزشکاران است و بیش از 70 درصد افراد بعد از اولین آسیب در معرض خطر پیچ‌خوردگی مکرر قرار دارند. بی‌ثباتی مکانیکی و بی‌ثباتی عملکردی مچ پا به‌عنوان دو عامل اساسی در ایجاد این عارضه مطرح‌شده‌اند. پیچ­‌خوردگی مچ پا در شرایط حرکتی و طی انجام فعالیت‌­های عملکردی اتفاق می‌­افتد.

مطالعاتی که در شرایط راه رفتن روی افراد مبتلا به بی­‌ثباتی مزمن مچ پا انجام‌شده است، تغییراتی را در الگوهای حرکتی این افراد نشان می­‌دهد. بر این اساس، الگوهای حرکتی مچ پا در افراد مبتلا به بی­‌ثباتی مزمن مچ پا در آغاز راه رفتن، حین راه رفتن و نیز پایان راه رفتن تغییر کرده است. این افراد مجبورند راه رفتن را به‌عنوان فعالیتی اصطلاحا «پوسچرال» انجام دهند. این فعالیت، مثل راه رفتن عادی، خودکار نیست و نیازمند فعالیت سیستم شناختی فرد است.

به گفته محققان، هر تکلیفی به بخشی از ظرفیت پردازش مغز نیاز دارد. چنانچه دو تکلیف حسی حرکتی (مثل راه رفتن) و تکلیف شناختی به‌صورت هم‌زمان انجام شوند و نیازمند بیش از کل ظرفیت باشند، تداخل ایجاد شده و عملکرد یکی یا هر دو مختل می‌شود.

یکی از مهم‌ترین اهداف توان‌بخشی افراد مبتلا به بی‌­ثباتی عملکردی مچ پا، جلوگیری از آسیب مجدد مچ پا است. بدین منظور محیط تمرین درمانی برای این افراد، باید به‌گونه‌ای طراحی شود که با استفاده از بازخورد متغیر حسی و اعمال تکالیف پوسچرال ثابت و متحرک، مهارت­های حرکتی و پوسچرال آن‌ها را افزایش دهد.

به همین منظور گروهی از محققان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان به مطالعه بر روی کسانی که به لحاظ جسمانی به بی‌ثباتی عملکردی مچ پا مبتلا بودند، پرداخته‌اند.

نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که تحمیل تکلیف شناختی هنگام راه رفتن، عملکرد حرکتی افراد مبتلا به بی­‌ثباتی عملکردی مچ پا را بیشتر تحت تأثیر قرار می‌دهد، به‌طوری‌که افراد مبتلا به‌ بی‌­ثباتی عملکردی مچ پا در شرایط تکلیف دوگانه با سرعت کمتر و به دنبال آن با افزایش معنی­‌دار زمان قدم برداشتن نسبت به شرایط بدون اعمال تکلیف شناختی راه می‌روند.

همچنین طبق این یافته‌ها، افراد مبتلا به مشکل فوق، در وضعیت تکلیف دوگانه، زمان بیشتری را در فاز جابجایی سپری می‌کنند.

10 درصد آغازین فاز گام برداری به‌عنوان بازه زمانی مهم در افراد مبتلا به بی­‌ثباتی مچ پا مطرح است، چراکه بیشتر پیچ­‌خوردگی­‌های مچ پا در این بازه زمانی اتفاق می‌­افتد. بر اساس این مطالعه افراد مبتلابه بی­‌ثباتی مچ پا، تغییرپذیری بیشتری را هنگام راه رفتن با سرعت عادی نسبت به افراد سالم نشان می­‌دهند.

محققان با توجه به نتایج کسب‌شده، اظهار کرده‌اند: «توان‌بخشی مبتلایان به بی­‌ثباتی عملکردی مچ پا علاوه بر ارتقای توانایی­‌های اساسی پوسچرال باید با در نظر گرفتن ظرفیت محدود سیستم اعصاب مرکزی برای انجام هم‌زمان چند فعالیت حرکتی و شناختی، بر کاهش وابستگی این افراد به پردازش آگاهانه اطلاعات نیز تمرکز ‌کند».

قابل‌ذکر است نتایج مطالعه فوق به‌صورت مقاله‌ای علمی پژوهشی در مجله «توان‌بخشی» وابسته به دانشگاه علوم بهزیستی و توان‌بخشی تهران به چاپ رسیده است.

نظرات شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
تولید کنند انواع رنگ های صنعتی، ساختمانی و اتومبیلی
تولید کنند انواع رنگ های صنعتی، ساختمانی و اتومبیلی
تعرفه داخلي تبليغات